اگه روزی تو نباشی اونم از عشق تو مرده

همیشه،هرلحظه،هرجا آسمون برای اونه

اون خودش توی زمینه،اما غرق آسمونه

قلب پر درد ستارت می تپه به عشق یارش

آسمونش،همونی که دستشو گرفت تو خوابش

نمی دونی توی اون خواب ،ستاره چه قده شاد بود

چون توی اون خواب بودش که آسمون تو آغوشش بود

آرزو می کرد که هیچوقت آسمون پا نشه از خواب

چونکه گرمای وجود ستاره کرد اونو بی تاب

آسمونم!امیدم!عزیزترینم! ستاره بی تو می میره!

چون که اون بی آسمونش تک و تنها و غریبه

آسمون قول میده هیچ وقت یارشو تنها نذاره؟

اینطوری هم تک ستاره رو دلش پا نمی ذاره

تک ستاره تو 

بی تو در باغ غم، منتظر نشسته‌ام

نامه‌ای پر آرزو برای تو که به دیدنم بیا

می‌نویسم امشب از صفای دل

دور از این بهانه‌ها

تو طنین شعر عاشقانه‌ای

همچو روح شادی زمانه‌ای

تو بیا که بشکفد به لبم ترانه‌ای

چه شود گر بدهی جواب نامه‌ی مرا

بنویسی دو سه جمله با کلام بی‌ریا

که در آن‌جا ز خیال من نمی‌شوی رها

پس از این هم نبری به عشق دیگری تو راه

می‌نویسم امشب از صفای دل

نامه‌ای پر آرزو برای تو

 که به دیدنم بیا دور از این بهانه‌ها…

کاش دلیل این زمزمه بد و این کورنوری را می دانستم...

کاش می توانستم ببینمت ...

کاش می شد چشمانت را بشنوم،دست هایت را در آغوش بگیرم و ببوسم...

کاش کشتی شکسته دلم در اقیانوس دلت پهلو می گرفت...

آسمون من

کاش می شد یک سبد پر از یاس تقدیمت کنم تا سرمست عطر یاس شوی...

ای شعر سپید زندگی من!

بیا امشب دل هامان را به خورشید مهربان بسپاریم، تا او نیز نور مهربانی و لطفش را ارزانی دل های دور ولی بهم پیوسته ما کند!

آری مهربانم!

گریزی نیست از اینکه ما از هم دور ولی در عین دوری کنار هم و مایه تسکین هم باشیم...

آیا رنگین کمانی که از دلم تا دلت نقش بسته را می بینی؟

بدان که این رنگین کمان زیبا فقط و فقط از عنایت خورشید مهربان است!!!!

 تک ستاره تو

امروز وقتی که با خود تنها شدم فکرم ناخوداگاه به روزهای گذشته

برگشت به ان روزها که هنوز تو با من بودی٬به ان روزها که هنوز به من

اهمیت می دادی٬ به ان روزهاکه به من وفا داشتی و به دیدنم می امدی٬

به ان روزها که ولی............

حالا چی؟من تنها هستم واز تو هم خبری نیست

ومن در تنهائی خودم با تو خلوت می کنم و انوقت است که عقده ی دل را

می گشایم واز تو به تو گله می کنم واینکه چرا یکدفعه عوض شدی

خیلی راحت مرا ترک کردی ورفتی ودیگر هم نیامدی ومن حالا اینجا تنها

هستم وبا تنهائی خود روزها وشبها را سپری می کنم اما به امید یک روز

زنده هستم٬روزی که تو را مجددا و جواب سئوالاتی را که دارم از تو بگیرم.

ماتیک و موسیقی و دویدن در باد را دوست داشتی
زیاد می‌خندیدی
شاید درست می‌گفتند

چقدر پچ پچ کردند
به زحمت و سختی افتادی
برای دروغ گفتن
برای به قشنگی فکر نکردن
برای...

دیگر شک ندارم
آن ها درست می‌گویند
تو بدی
خیلی بدتر از آن چه خیال می‌کنند
خیلی خیلی بد

رنج کشیدی
کار ساده‌ای نبود
دوستت دارم همیشه

شب را بسوزانم سرما را بی معنی کنم

آتشی روشن کنم و بی صدا فریاد زنم

ای شب سوت و کور رنگ سیاهت را آبی می کنم

غروبت را به دریا خواهم دوخت  تا قرمزت آبی شود

سایه ای از آرامش حس شادی حس آزادی شود

آرزو دارم همه بی تاب شوند

همه از رنگ ها سیراب شوند

همه تا حس دارند

در آرزو ها شریک شوند

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها

سايه اي از سر ديوار گذشت

غمي افروز مرا بر غم ها

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است

هر دم اين بانگ بر آرم از دل

واي، اين شب چقدر تاريك است

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم

قطره اي كو كه به دريا ريزم

صخره اي كو كه بدان آويزم

***

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم هست به دل

غم من، ليك، غمي غمناك است

 سهراب سپهري

دختری هر روز  مسیر رفتن به دانشگاه را تنها بود  اما آنقدر مسیر را با شور و شوق می رفت و از رقصیدن  شاپرکها و بازی ابرها عاشقانه ترانه می ساخت ، که احساس تنها بودن نمی کرد.اما بعد از مدتی، بودن ِ پسری در آنسوی خیابان با آن دوربین که همیشه چشمش به سمت او بود و آن دفترچه که گه گاه باز میشد و صفحه ای از آن را سیاه می کرد؛ آزارش می داد.دختر کنجکاو رفتار پسر بود اما غرورش مانع از پرسیدن سوءال می شد.روزها گذشت و دختر به بودن پسر ، به لبخند محبت آمیزش، به صدای خاموشش و به دوربینش عادت کرده بود. اما بالاخره طاقت دختر تمام شد و یک روز سر جایش ایستاد و گفت : تو خسته نشدی هر روز این مسیر  تکراری رافیلم گرفتی؟ پسر بی تفاوت راهش را ادامه داد. دختر از طرز راه رفتن پسر تعجب کرد تا به حال دقت نکرده بود .چقدر با احتیاط !؟ لحظه ای مکث  می کرد چیزی در دفترش نوشت و بعد آن را بست و گذاشت درون لباسش و مداد را به دهان گرفت و یک دستش را به دیوار گرفت برای حفظ تعادلش و با دست دیگرش دوربین نگه داشت. دختر دوباره پرسید:مگر نشنیدی با تواءم ؟؟پسر رو به دختر کرد و گفت : دیدن چشمان خورشید هیچوقت تکراری نمی شود... دختر لبخندی زد و به سرعت از دید پسر محو شد.اما از فردای آن روز دختر  پنهانی پسر را زیر نظر گرفت ، تا او را نبیند . پسر پریشان هر روز آن مسیر را چندین بار فیلم می گرفت آشفته به داخل خانه اش می رفت و آشفته تر باز می گشت انگار چیزی که می خواست را نمی توانست  بگیرد.شاید نبود صدای گرم دختر ، شیطنت های بی اندازه اش و.....

شاید دلش برایش تنگ شده بود....

دختر بعد از چند روز  دوباره به راهش ادامه داد و مسیر را مثل قبل می رفت اما اینبار این پسر بود که عاشقانه از درختان و گنجشکان و آسمان و زمین شعر می سرود و دختر با اشتیاق پسر شور عاشقی را در قلبش حس می کرد. هر دو این دوست داشتن را دوست می داشتند. دختر حتی در روز هایی که تعطیل بود هم آن مسیر را می رفت. ماهها به همین ترتیب گذشت تا اینکه روزی پسر نیامد.دختر بیقرار چندین بار تنها، مسیر را طی کرد ، ظهر شد، غروب شد، پرندگان خاموش شدند و جیرجیرکها آوازخان ، او را از خیالاتش بیرون کشیدند و آمدن شب را خبر می دادند.در تمام مسیر سوسوی ستارگان نقش عاشقی را بر اشکهایش می زدند. یک ماه گذشت و از پسر خبری نشد. و در آن یک ماه پسری سوار بر ویلچر او را می پایید.

دختر دیگر طاقت نداشت و با شاخه گلی به در خانه ی پسر رفت، اما جوابی نشنید، گل را در ِ  خانه گذاشت و رفت.....

گلهای خشکیده ی جلوی در به 43 رسید تا اینکه در باز شد، همان پسر سوار بر ویلچر بود....

دختر با تعجب از دیدن او، پرسید: ببخشید ، پسری با بلوز و شلوار سفید که همیشه یک دوربین و دفتر به دست دارد اینجا زندگی می کند؟؟!!

پسر با بغضی سنگین سر را به علامت مثبت تکان داد، برق شیدایی ِ چشمان دختر حکایت از سوز دلتنگی داشت.

43 شاخه ی خشکیده را از جلوی در برداشت و شاخه ی تازه را درون میان آن گذاشت و دنبال او به داخل رفت. درونش غوغایی بود ، نه می دانست برای چه می رود نه می دانست کجا می رود فقط این را می فهمید که به خواست دلش می رود.

عطر نرگس فضای اتاق را پر کرده بود ؛ پسری نابینا که تمام موهای سر ، ابرو و مژگانش ریخته بود روی تخت خوابیده بود و به پنجره ی اتاق که تنها نمای دیوار آجری ِ حیاط را به اتاق می داد زل زده بود. دختر سلام کرد ؛ پسر از جا پرید و چشمان خیسش را از دید دختر پنهان کرد. دختر گفت : ببخشید پس آن پسر کجاست.پسر ویلچر سوار سری تکان داد و آز اتاق خارج شد و با جعبه ای پر از فیلم برگشت  و گفت  این تمام فیلم هاییست که او از مسیر نورانی خورشید برای من گرفته، اشاره اش به سمت پسر نابینا بود.....

دختر به اشکهای پسر خیره ماند ، نفس هایش تند تر و تند تر می شد، زمزمه هایی لبهای  خشکیده اش را می سوزاند.....

برای تو؟.......مسیر خورشید؟.....چشمان خورشید؟.......نابینا؟.....

و تنها گریه های قلبش جواب عشقش را میداد.

گلها از دستانش رها شد  و از خانه خارج شد....

رفت و دیگر هیچگاه قدن زدن در آن مسیر را تجربه نکرد، سعی کرد تمام خیالاتش را به خاطراتی شیرین تبدیل کند. به خوابی روءیایی....

مدتها گذشت  تا اینکه روزی اتفاقی آن پسر ویلچر سوار را دید. بی اختیار به سمتش رفت و حال آن پسر را پرسید .

پسر شروع کرد به گفتن: او نابینا بود ولی می توانست به هر کجا می خواهد برود و من می دیدم و توان حرکت نداشتم .من دیدنیها را می گفتم او رفتنی ها را می رفت.

هر روز نور خورشید را از پشت این پنجره احساس می کردم اما نمی توانستم آن را ببینم ، تنها آرزویم دیدن خورشید بود ، روزی به همراه آن دوربین کوچک به خانه آمد و گفت: خورشید را برایت آوردم.در آن لحظه مسخره ترین حرف را شنیده بودم اما حالا بزرگترین  نعمت زندگیم خورشیدیست که او به من هدیه داد.به کمک فردی مسیر خورشید را فیلم گرفته بود و هر روز این کار را تکرار می کرد و به خیالش صدای تو صدای خورشید بود. هر دو عاشق شدیم . من عاشق چشمان خورشید و او عاشق صدای خورشید.

من تو را می دیدم و دلم می خواست هر روز ببینم و از او می خواستم هر روز فیلم بگیرد و او این کار را می کرد . وقتی نبودی هر  دو آشفته بودیم.........

تا اینکه من راز بودن تو  و راز عشق خودم را بر ملا کردم و او هیچ نگفت.  تا آنروز که بیرون نیامده بودم خیال می کردم نمی داند تو خورشید نیستی اما او  می دانست و لی به خاطر من چیزی نگفت.

هر دو با ترانه هایت زیبایی های زندگی را حس می کردیم، با خنده هایت شور زندگی را پیدا می کردیم ، هر دو عاشق تو بودیم ، او با چشم دل من هم با دیده.....

اما او باز هم سکوت کرد و از آن روزی که من به او گفتم بغض چشمانش شکست ولی دیگر از آن خانه بیرون نیامد و مرا مجبور کرد از خانه بیرون بیایم و تو را واقعی لمس کنم و با تو .....

اما من  میان دل شیدای خودم و دل شیدای تو نمی دانستم کدام را انتخاب کنم...

و حالا .....

دختر می ترسید از پیراهن مشکی تن پسر ، و شاخه گل نرگس دستش سوالی بپرسد اما پرسید..!!؟؟

بیا دست قشنگ مهربانت را عصایی کن که برخیزم....

                      و شور انگیز و شادمان به دامان شقایقها بیاویزم ....

                                 بدزدم تیشه فرهاد عاشق را

                                                    و بی پروا چنان رعدی ...

                                                                  بنای سنگی را فرو ریزم

  بسازم کلبه عشقی ...

                     میان باغ فرداها ...

                                  و حافظ وار بر بام فلک ...

                                                    طرحی نو از عش سازم ...

             بیا وا کن لبانم را

                               به تکرار سرود عشق

                                                 " که من آن مرغ غمگین شباویزم "